انتشارات دانشگاه تهران- University of Tehran Press نشریه محیط زیست طبیعی 2008-7764 79 3 2026 09 23 Multi-sensor evaluation of quantitative and qualitative dynamics of urban green infrastructure in a semi-arid climate (Case study: Mohajeran) ارزیابی چندسنجنده‌ای پویایی کمی و کیفی زیرساخت‌های سبز در اقلیم نیمه‌خشک (مطالعة شهر مهاجران) 569 583 108046 10.22059/jne.2026.412800.2909 FA ایمان سعیدی گروه علوم و مهندسی محیط‌زیست، دانشکدة منابع طبیعی و محیط‌زیست، دانشگاه ملایر، ملایر، ایران. 0000-0001-8749-3829 Journal Article 2026 04 15 These days, semi-arid and arid cities in Iran are struggling with a conflict between physical development and ecological capacity. In these areas, high rates of evapotranspiration and reduced rainfall pose a serious threat to the survival of green infrastructure. This study evaluates the quantitative and qualitative dynamics of green infrastructure in the new city of Mohajeran between 2018 and 2024 using a multi-sensor approach within the Google Earth Engine (GEE) platform. Sentinel-2 satellite imagery was utilized for quantitative assessment, while Landsat 8/9 data were employed for qualitative and thermal analysis. The Vegetation Health Index (VHI) was extracted by integrating the Vegetation Condition Index (VCI) and Temperature Condition Index (TCI) to model the physiological stress of plants. The results revealed that the area of urban green infrastructure significantly decreased from 75.53 hectares in 2018 to 57.28 hectares in 2024. Despite this substantial reduction in area, the mean VHI showed negligible change (from 0.40 to 0.41), indicating relative qualitative stability within the remaining green patches. However, the decline of the minimum VHI value to 0.21 in 2024 signals the emergence of critical stress hotspots in certain areas. The findings demonstrate that Mohajeran’s green infrastructure has transitioned from a stage of physical development to a phase of "qualitative crisis" and spatial contraction. Consequently, urban management must shift its focus toward prioritizing thermal resilience management and optimizing the health of existing infrastructure. امروزه شهرهای نیمه‌خشک و خشک در ایران در تضاد میان توسعة کالبدی و توان اکولوژیک هستند. در این مناطق، نرخ بالای تبخیر و تعرق و کاهش بارندگی، بقای زیرساخت‌های سبز را با تهدید جدی مواجه کرده است. این پژوهش با بهره‌گیری از رویکرد چندسنجنده‌ای در بستر سامانة Google Earth Engine، به ارزیابی تطبیقی پویایی کمی و کیفی زیرساخت‌های سبز شهر جدید مهاجران در بازة زمانی ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴ پرداخت. جهت ارزیابی کمی از تصاویر ماهواره‌ای Sentinel-2 و برای تحلیل‌های کیفی و حرارتی از داده‌های Landsat 8/9 استفاده شد؛ شاخص سلامت گیاهی (VHI) نیز از طریق تلفیق شاخص های‌ وضعیت پوشش گیاهی و وضعیت دمایی برای مدل‌سازی استرس فیزیولوژیک گیاهان استخراج گردید. نتایج نشان داد که مساحت زیرساخت سبز شهری از ۵۳/۷۵ هکتار در سال ۲۰۱۸ به ۲۸/۵۷ هکتار در سال ۲۰۲۴ کاهش یافته است. علی‌رغم این کاهش چشمگیر مساحتی، میانگین شاخص سلامت گیاهی تغییر ناچیزی داشته (از 0/4 به 0/41) که نشان‌دهندة پایداری نسبی کیفیت در لکه‌های سبز باقیمانده است. با این حال، کاهش حداقل مقدار VHI به 0/21 در سال ۲۰۲۴ بیانگر شروع کانون‌های بحرانی استرس در برخی مناطق است. یافته‌ها اثبات می‌کند که زیرساخت سبز مهاجران از مرحلة توسعة کالبدی به مرحلة بحران کیفی و کاهش وسعت گذار کرده است؛ بنابراین مدیریت شهری باید اولویت را بر مدیریت تاب‌آوری حرارتی و بهینه‌سازی سلامت زیرساخت‌های موجود قرار دهد. https://jne.ut.ac.ir/article_108046_9d5f931c2254c7b3fe16b8db7f9cecb4.pdf